Hani bazı yöneticiler vardır, bir departmanın başındadırlar ama sanki o departman yetmez gibi, akademisyen edasıyla diğer tüm departmanların da işlerine burunlarını sokarlar. Sürekli diğer departmanların eksikleri olduğunu ve “ben olsam…” ile başlayan cümleleriyle o işin nasıl doğru yapılacağını anlatır dururlar. İşin pratik yönünden çok, kitabi dediğimiz teorik bölümünde oradan buradan arakladıkları fikirleri savunurlar. Kendi departmanlarının işleyişinde onca hata veya eksik varken bunları mükemmel yapıyormuşçasına lanse etmeye kalkarlar. Özellikle de karşılarındaki kişiyi o konuda bilgili görmüyorlarsa, yapılan kendini pazarlama işi tadından yenmez bir hal alır. Etraflarına çok nazik davranarak puan toplamaya çalışan ama arkadan dolanma eğiliminde olan bu antipatik ve lüzumsuz tiplere…

Gıcık oluyorum…

Konuşmaları sırasında kurduğu cümlelerin içerisine Türkçe karşılığı olmasına rağmen, bilinçli bir şekilde Ingilizce kelimeler katarak “Ben dünyayı görmüş adamım” tavrı sergileyen ve bunu karşı tarafın yediğine inanan ahmaklara….

Gıcık oluyorum…

Gözünü hırs bürümüş, yanındaki ve etrafındaki insanlardan sürekli yararlanmaya ve onları basamak olarak kullanmaya çalışan, kendilerini herkesten akıllı zanneden tatlı su kurnazlarına…

Gıcık oluyorum…

Yalakalığı bir erdem gibi görüp, çalışma azmi, etik değerler, amatör ruhla çalışmak gibi konularla dalga geçen ve bu insanlara salakmış gibi davranan hokkabazlara…

Gıcık oluyorum…

Herkesin, kendini pazarlama gurusu sanmasına…

Ne çok gıcık olduğum konu varmışşşş…Sizin yok mu?

Misafire bu denli özen gösterme hassasiyetimiz sanırım geçmişten geliyor. Ben çok iyi hatırlıyorum ilkokul ve ortaokul yıllarımda evimizin bir odası vardı. Odanın kapısı her zaman kapalıydı, annem o odaya girmeme kirletirim, örtüleri bozarım diye izin vermezdi. Bense, bu odanın kullanılmasa bile birkaç günde bir temizlenmesine anlam veremezdim. 

O oda diğer odalardan daha güzeldi, daha ferahtı, mobilyalar daha özenle seçilerek düzenlenmişti. Ne zaman bir misafir gelecek olsa kapıları açılır, yeniden temizlik yapılır - zaten temiz olmasına rağmen - ve misafir için hazırlanırdı. Odaya da “misafir odası” diye bir isim takmıştı herkes Demek ki bizler yani Türkler misafirlere çok önem veriyorduk. Onlar için onlara özel ve daima temiz olan bir odayı hazır tutuyorduk. “Bu odayı sizin şereflendirmeniz için açtık yoksa biz normalde günlük hayatta bu odayı kullanmayız” mesajını veriyorduk. 

Acaba bizden başka misafiri için ayrı oda tahsis etmiş, sadece onlara özel olarak en güzel mobilyalarla ve dekoratif ögelerle süslemiş bir millet daha var mıdır?

Bırakın odayı, misafire sunulan ikramlarda kullanılan tabaklar, çatallar, çay kaşıkları, kahve fincanları ve daha birçok şey sadece onlar geldiğinde dolaptaki yerlerinden alınıp kullanılmaz mıydı? 

Şimdi benim evim de dahil olmak üzere birçoğumuzun evinde ayrı bir misafir odası yok. Çünkü minimalist düzende yaşamaya alıştık sanırım, daha az ama kullanılan, yaşayan odalar istiyoruz. 

Ancak hala misafire kullanılan yemek takımları, kahve takımları, bardaklar, peçeteler vs. hepsi ayrıdır eminim. 

“Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı var” diyenler biz değil miyiz?

Evet, bizim misafir kültürümüz taa köklerimizden geliyor. Türk Misafirperverliği diyoruz..

Peki “Türk Misafirperverliği”ni neden bir marka yapmıyoruz???

Herhangi bir yerde “tecavüz” kelimesi geçtiğinde, genellikle toplumun çok büyük bir kısmı fiziki bir olayı ve bir kaç bedeni aklına getirir. Peki ya haklara tecavüz? Fikirlere tecavüz? Kişiliğe tecavüz? Daha çoooookkk sıralayabiliriz.  

Gerçekten insani değerlere sahip olan insanlar fiziki tecavüz karşısında, “adilik, vahşilik, sapıklık, insanlık dışı vb.” birçok tanımlamayla olay hakkında üzüntü duyarlar. Evet, böyle bir olayda gerçekten bunu yaşayan mağdurun fiziki ve ruhsal çöküntüler içerisine girdiğini biliriz.  

Peki, sizin fikirlerinizi çalarak insanlara kendi fikri gibi sunan ve bununla böbürlenen, ya da kişiliğinizi değiştirmeniz için inceden baskı yapan insanlara ne diyeceğiz? Fikirleriniz ruhunuzla şekillenir, o fikri çıkarırken yada geliştirirken ruhunuzu katarak heyecanla çalışırsınız. Kişiliğinizin bir parçası da ruhunuzdur.

Bunlara müdahale eden insanlar tecavüzcü değil midir? Elbette yukarıda yazdığım kadar hasar bırakmaz bu durum, ancak sonuçta eyleme baktığınızda – şiddetini konu dışında bıraktığımızı varsayarak – aynı şey değil midir? Her ikisinde de mağdurdan haksızca faydalanmak, sömürmek, çıkar sağlamak olayı sözkonusudur.

Etrafınıza bir bakın, bunu sizin üzerinizde deneyen kaç kişi göreceksiniz?

Dur demediğiniz sürece, bunların sayısının ne kadar artacağını tahmin etmek zor değil. Hani her yerde duyduğumuz emek hırsızları, fikir hırsızları gibi bir sürü tanım var ya, hepsini birleştirelim ve “RUH TECAVÜZCÜLERİ” diyelim.

Ruhunuza tecavüz etmeye kalkanlara izin vermeyin, mümkünse ders verin!!!

Bu arada sevgili arkadaşım, ikizlerin annesi Başak Temel’e de çok teşekkürler… 

SELİN’İN YAZISI: 

23 yisan biy bayyamdıy. oyda kutyama yapayız. başkaaa, oyda eyyence yapayııız. 23 yisanda Atatüyk bize hediye edey. Atatüyk bizi çook seveeyy. 23 yisanı ben çok seveyim. 23 yisanda Atatüyk çocukyaya eyyence vermiş, mutyuyuk vermiişşş… heykes çok mutyu oyymuş. Heykes mutyu oyunca Atatüykk te çook mutyu oymuuş, onyayı çok sevmiş. Heykesi çook sevmiş. Onyaya bayon veyymiiş, onyayı gezmeye götüymüüş. Heykes çook mutyu yaşamıış. ………… 23 yisanda ben kendime piyenses kostümü aymak istiyoyuum. ııı…. Atatüykte bize oyuncak almış 23 yisanda, bizi çok mutlu etmiş. 23 yisan bizi çok severmiş.

Selin’den geldi bu resim ve ismi:  çocuklar bayyam kutyayken, gökkuşaa vay, güneş çok mutyuymuş

ARDA’NIN YAZISI:

Atatüyk bizi kuytayan kişidiy. 23 nisanda okuyumuza Selin gitti, oyda payyaçolay olacak bizi neşeyendiymek için. Atatüyk bizi kötü adamyaydan kuytaydı, sonya öydü. Onu anıtkabiye göndeydiler, o yattı, sadece askeyleyi kaldı. Benim şimdi kuyağım ağyıyor, oraya gitmek için iyiyeşmem yazımm.. Atattüyk bizi kötü adamyaydan kuytaydı. kötü adamyay bize haydut gibi davyanmak istiyoy, payamızı aymak istiyoyyyay. Yani sen paya kazaniyosun yaaa, onyay evimize geyip aymak istiyoyyay, yatağımızdaki yastıkyayı aymak istiyoyyay… Atatüyk bizi kuytaydı sonya öldü sonya dinazoyyay çıktı, sonra biz doğduk.Biz senin kaynından doğduk sonya Atatüyk bizi kuytaydı. O zaman eski evimiz vaydı, dedem o zaman kaypuz getiymişti, o zaman yena vaydı bakıcılık icin, o zaman bizim yatağımız değişikti. Sonya Atatüyk bize hediye aydı sonya yaşyandı hastayandı ve öyydü. Yani yaşyanınca hepimiz öyücez başka dünyaya gidicez. Atatüyk öyünce dinazoylay yoktu, selinle ben bebektik, o zaman benim kılıcım yoktu, boyama kitabım yoktu, küçüktük ikimizde seyinnye. Anne seni çok seviyoyuum, Atatüykü de seviyoyum, Atatüykün öymesini istemiyoyum, ona çok teşekküy ediyoyum. Bu kadayy…. İşte bunu da yaz, bu kadayy!….

Atatüykün bayyakyayya 23 nisanı kuyduğu yesmi

bayyaklı okuya bayyam kutyamaya giyiyoyay çocukyay

23 nisan bayyamında Atatüyk yesmi

bayyam kuyayan seyin (selin) resmi

Sosyal Medyayı aktif kullanan, arkadaşlarına cep telefonu ya da e-mail hesaplarını kullanarak sürekli ulaşan, msn, yahoo, Gtalk gibi popüler mesajlaşma programlarını kullanan bu jenerasyon için markalar ne yapıyor?

Bu sorunun cevabı için herkesin aklına ilk olarak teknoloji ürünleri markaları, bilgisayar oyunları geliştiren firmalar gelebilir. Ancak burda asıl bahsettiğimiz tamamen bu ve buna benzer kategoriler dışında kalan markalar. Türkiye’de gelişmeleri takip eden ve bunları bir şekilde düşünen markalar olabilir, ancak uygulamaya geçmiş bir markayı ben bilmiyorum.

O halde markaların şu an ki yaklaşımı “bugünün markası olalım, bugünü bir şekilde kurtaralım” şeklinde özetlenebilir mi? 

Marka olabilmek için hem süreç, hem de birçok bileşenin gerekliliğini birçok yöneticinin bildiği bir dünyada, geleceğin markalarını yaratmak adına özellikle bugün 8-16, 16-26 yaş aralığında olan bu jenerasyonun dikkate alınması gerekli. Gençler ailelerinin satın alma kararlarında ciddi bir etkiye sahip olmaya başladılar. Ve bundan 10 yıl sonra kendileri satın alıyor olacaklar. Bugünlerde onları etkileyen, özel hissettiren ve bağımlılık yaratan markalar gelecekte daha güçlü olacaklar. Çünkü “benim markam” olgusu giderek artıyor. 

Marka stratejileri belirlenirken, “gençleri unutmamak” konusunu tekrar tekrar düşünmekte yarar var.

Geleceğin Markaları, Bugünün Gençleriyle hayat bulacak!!!

2006 ve 2007 yılında Antalya’da yapılan Kum Heykel Festivali, bir yıl aradan sonra 2009′un Haziran ayında tekrarlanıyor. 24 Heykeltraş kalkıp Antalya’ya gelecek ve 7 dönümlük alanda yaklaşık 100 heykele şekil verecek. Bu senenin teması Mitoloji ve özenle seçilmiş mitolojik kahramanlar, destanlar, tanrılar 5 ay boyunca festivalde sergilenecek.

Kum Heykel Festivali Genel Direktörü Cem Karaca, hedefin 500 bin kişinin ziyaret edeceği bir etkinlik olduğunu söyledi. Geceleri ışıklandırılan devasa heykeller inanılmaz bir görsel şölen sunacaklar. Heykeltraşların çalışması neredeyse 1 ay sürecek.

Bu arada, bu sene bir de yenilik varmış. Önceki yıllarda sadece Kum Heykeller sergileniyordu. Bu sene bir de festival alanı ve sanat meydanı olacak. Cumbalı evler tasarlanıyor ve standlar kuruluyor. Nargilenizi sipariş edip, kahvenizi yudumlarken terastan festival alanını ve heykelleri seyretmek keyifli olacak. 

Lara Plajları’nın arasındaki festival alanını 2 gün önce ziyaret ettim. Denize sıfır, kocaman bir alan. Düzenlemeler önümüzdeki günlerde başlayacakmış. Hatta ben de Cem Bey’e organizasyonda yardımcı olabileceğim bir konu olursa seve seve üstleneceğimi söyledim ve nazikçe olumlu yanıt aldım. Belki kum heykel yapmayı da öğrenirim ustalardan

Buradan gelişmeleri ve fotoğrafları sizlerle paylaşıyor olacağım. Sanat meydanı ile ilgili de çok özel bir projeyi buraya taşımak için aracı oldum. Aynı zamanda sosyal sorumluluk projesi olan bu konuyla ilgili de yazacağım. Biraz merak ediniz. Hoşunuza gideceğinden eminim.

Bu sevimli fikir için Müge Cerman‘a ve Cankız Onur Kum‘a çok teşekkürler.

I will share my blog to children at 23th April Every year, the children in Turkey celebrate this “23 April Sovereignty and Children’s Day” as a national holiday. The importance of April 23 as a special day of children has been recognized by the international community. UNICEF decided to recognize this important day as the International Children’s Day. I will share my blog to children at 23th April

Many thanks to Müge Cerman and Cankız Onur Kum for this smart idea.

Sonra, sen yazamıyorsun, hiç olmazsa yazan – benim “bağımsız yazarlar” olarak adlandırdığım – blogger dostlarımızla bir organizasyon yapalım ve tanış diye dikildi karşıma. Ehh, hayır deme şansım ve zaten hayır deme gibi bir düşüncem yoktu. Hemen detaylarını çalışmaya başladık.

Blogları belli ölçüde takip etmeye başlamıştım zaten ama insanın profesyonel bir danışmana sahip olması büyük ayrıcalık. Farklı uzmanlık alanlarından blogger dostlarımızı belirledik ve davet ettik. Kırmadılar, geldiler ve onlarla gerçekten güzel ve unutulmaz bir deneyim yaşadık. Herbiri blog konusunda bana destek olacaklarını söyleyerek daha da cesaretlendirdiler.

Onların isimlerini de aşağıda tek tek yazacağım, merakta kalmayın

Biliyorum işlerin yoğunluğu herkese bir bahane gibi gelecek. Ama turizm 24 saat yaşayan bir hizmet sektörü. O nedenle gerçekten yorucu oluyor ve insanın çok fazla vakti kalmıyor, vakti kalsa da kafa kalmıyor insanda…Turizm konusunda sık sık yazmaya çalışacağım zaten. 

Biraz düşündüm ve karar verdim, artık kendime daha fazla zaman ayırma vakti gelmiş. Friendfeed’de “Blog yazmaya mı başlasam diyorum :)” mesajımdan sonra bir baktım ki, bütün blogger dostlarım “tabii ki yaz”, “destekleriz”, “düşünmen ayıp” mesajları gönderdi. Daha fazla ayıp etmek işime gelmedi, tırstım

Hemen karar verildi o an ve teknik konuların çözümü için Burcu Tüzün ve Burak Dönertaş’a mesajlar atılmaya başlandı. Birkaç saat içerisinde herşeyi hallettiler. Bir anda temayı seçmemi ve yarın açılacağını söyledi Burak. Elim ayağım birbirine dolaştı. Sonra bu yazıyı hazırlamaya başladım. İlk yazı olacaktı, merhaba diyecektim. Ve merhaba derken de bu güzel insanları unutmak büyük ayıp olurdu.

Şimdi sıra geldi teşekküre. Hepsi özel, tanışmaktan çok mutlu olduğum insanlar, Uğur Özmen, Burak Dönertaş, Burak Bayburtlu, Eren Kumcuoğlu, Müge Cerman, Metin Kahraman, Devletşah Özcan, Dinçer Keskinpala, Burcu Saraçoğlu, Harun Pekşen, Murat Kahraman, Deniz Kahraman, Y.Emre Güzer. Hepinize binlerce kez teşekkürler.

Nursel sen sanırım yogunluğundan gelemedin, ama bir dahaki sefere diyorum ve teşekkür ediyorum…Alemşah seni unutmadım, sana da teşekkürlerrrrrr.